مجموعه یک دلنوشته ها در کانال طالقانیها
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
اصطلاحات طالقانی من بَشوم یَک عو بَپُّرانوم... در زمان دستشویی رفتن به کار میره. کلاً نمیدونم چه حکمتی در قدیمیها هست که وقتی میخوان بِرَن دستشویی، باید گزارش بدند! یعنی حتماً باید بگویند که "من دارم میرم دستشویی"بدین منظور از اصطلاحات مختلفی استفاده میکنن. مثلاً: من بَشوم یَک آفتاوه وِیرومیا من
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
دلنوشته
برگردیم به زمان هاى قدیم
به ما تکنولوژى نیامده ،جانم...
برایت نامه مینوسم!
از مبدأ معلوم،
به مقصدِ نا معلوم...
عزیزِ جانم؛
سلام
کلام را کوتاه میکنم!
ملالى نیست جز دلتنگى هاى هر شب و
مرورِ تمامِ خاطراتى که اى کاش از ذهنَت پاک نشده باشد!
همین!
دلتنگِ تو: من
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
روزگاری این بَ یا حتی این دی دَنبه یه خرُدا رادیو َفقط ...
ولی دلمان همه خوش بَه،اما این روزان مُبایل داریم
ماهواره ، ال ای دی ،اچ دی، تلگرام و اینستا،
عکسها و سلفی ها
چِه و چِه
اما...اما دل خوشی کُجه دَره؟
سید مجید سیدعلیخانی - سنگبُن
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
ننه میگو: کَم کَمُک باس این کرسی ر جمع کُنیم تا خانه، مُهیای بیومیَن بُهارجان باشه.
اما مُن، با تمام احترام و علاقه ای که به بُهارجان دارُم، هنوزُم دلُم میخوا پَشمی جورُپ پا کُنُم و بنیشُم کرسی یی بیخ و چُرت بزنُم!
اما ننه راس میگو... دیگه چیزه نُمانده تا بیومیَنِ بُهار
مُن عاشق این قشنگه بُهارُم...
_ خا ننه... الان میام تی یی کمک...
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
#رسوم_طالقانی دندان سری یا پختن آش دندونی- لثه هانش میخاره... چَک و چیلش دِ او جیر میا، کلافه و بداِخلاق گِردیه! هرچی ر ومیگیره دِمینه دُهانشی دُل و با حرص، میجوئه!اینها همگی شکایتهای یک مادر طالقانی است که نوزادش دارد دندان در می آورد. وقتی اولین نشانه های سربرآوردن قندهای سفید کودک در قندان شیرین
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
گپان نغز و پُر حکمتخدا رحمت کنه جمیع رفتگانمانه،آبّام یه قشنگه گَپ میزی:مُنو میگوت: پُسر جان، تو کَلُته کچل کن، بوشو اَعیانانی مَحَل، همه فکر مینُن تو خاروج دِ بیومی یِی و آنجه مُد گِردیه کَلّه هانو ساتیلی مینُن!یه کم جیرتَر بیا، وسطای شهر، مردُم خیال مینُن اِجباری دِ بیومی یِی!ایسه بیا پایین شهر، تو دِ سوال مینُن: چند وَخت حبس بی یِی؟میدانی.. اینان همه شان، یک شهری آدُمُن! فقط محله هاشان جَختی همدیگه دِ فاصله دارهاَمبا طرز فکرشان...اوووووه زیمین تا آسُمان فَرق مینهایسه اینو یاد داشته باش: گَپ مردمی واستان، زیندیگی ناکُناوشانی قضاوت دی، تو ر دلهره مند ناکنهمردُم، معده شانی سَر دِ گَپ میزنُن و قضاوت مینُن، خدا و پیغمبر دِ ایراد مِیرُن، ما کو دیه جای خود داریمبعد دی به سرعت یه فورتُوک بِزیَن! گپشانه فراموش مینُن...تو شَهرویی جور باش و خودتی راسته راهو بشو ببه جان✍ برگردان آزاد: سیمرغ
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
آفتاب پی غروب می رفت اما مرد همچنان امیدوار بود.یک بار دیگر با وسواس، بساطش را مرتب کرد و میوه ها را به دقت روی هم چید.سردی و تاریکی هوا او را به روشن کردن آتش واداشت، تا اینکه خنکی قطرات باران به روی دستان زحمتکشش، او را به خود آورد...سر به آسمانِ تیره بلند کرد... یک نگاه عمیق... یک آه و یک الهی شکر...اشکی از گوشه چشمش با قطره ای از باران، در هم آمیخت...امید مرد ناامید شده بود!آتش را به رهگذر کز کرده از سرما سپرد و خود به سراغ بساطش رفت. با همان وسواس و نظم چیدن، میوه ها را جمع می کرد که صدای ترمز ماشین او را از افکارش بیرون آورد...سر بلند کرد و مردی را دید که با چتر به سوی او می آمد...جمع نکن آقا... چقدر از میوه هات مونده؟ همه شو میخوام... میهمان سرزده داره برام از شهرستان میاد.. همه جام که این موقع شب تعطیله...مرد با خود اندیشید: چقدر خوب بود قدیما، همیشه مهمان سرزده میومد... چقدر شهرستانیها خوبند که هنوز هم سرزده اینور اونور میرن... چقدر خدا خوبه که هوای بنده هاشو داره...الهی شُکر♥️ آها عزیزجان، هر از گاهی از دستفروشان آبرومند، مایحتاجتو خرید کن. مخصوصاً اوشانی که تا دیروقت، خیاب
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
جارو اصل طالقانجاروی اصل طالقان، اسمش '' تل جارو '' هست یا تَله ساجَهعلت نامگذاریش اینه چون که بوته اش شیره تلخی داره، بهش میگن تل جارو. بوته اینها به صورت خودرو در میان. بعد میچینیم و تمیزشون میکنیم. یعنی ریشه اضافی رو قیچی میکنیم. بعد یه چند ساعت در آب خیس میکنیم و روش جسم سنگین میزاریم تا خوب خیس بخوره و نرم بشه.بعد اونهایی که هم اندازه هستند با هم و در کنار هم گذاشته (دسته می کنیم) و مرتب با یه نخ کلفت یا کش محکم میبندیم و به عنوان جارو استفاده میکنیم.امیدوارم تا حدی منظور رو رسونده باشم. چون برای اولین بار خودم اینکار رو انجام دادم و همیشه زحمتش با مادر شوهر عزیزم بوده.راستی اینم بگم که تو ساوجبلاغ به این نوع جارو، جزه جارو میگن.◀️ با سپاس از: خانم آقابراری - وشته بابت نوشتن و ارسال متن
دُل دُل نکن و با تَله جارو دَر شومایی کوچه گَلان، دِپاتیه خاکروبه!شعر: مسلم آهنگری - گوران
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
تو را به هرچه تو گویی
به دوستی سوگند..
هرآنچه از من بخواه... صبر مخواه
که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته است
تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه!
تو دوردست امیدی و پای من خسته است....
✍️ شعر: فریدون مشیری
خط: سید احمد حسینی
عکس: بهروز خسروی
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
شیر دَبه غذا میخورد، یه تیخ گیر کُرد گَلِشی سَر، دَبه او ر خفه کنه. شیر راه کَت کوچانی میان، در به در پی یه نفر بَ که اویی تیخه دروره. لک لک بیومی بگوت: مُن تیب این کارو مینُم امبا مینی دَس مُزد چی میگرده؟شیر بگوت: خا تو منو از این گرفتاری خلاص کُن، تو ر یه خُجیرِ چی هامیدیَم.لک لک دی کله شه داکورد شیری دُهانی میان و با منقارُش، تیخه درورد. بعد دی بگوت: ایسه مینی مُزده هادین.شیر بگوت: هادام! زنده بُماندُن، تی یِی مُزده. همینکه وختی کَلُّت مینی دُهانی میان بَ ولی ایسه الان زنده یِی، تیب زیاد دی هسته!لک لک بگوت: تو د گُداتر این حیوانانی میان دِنی! خاکان سر این جنگلی کو تو سلطانشی! مُن میشُم شهرانی میان، دودکشانی سَر خانه میسازُم امبا دیه اینجه نمیمانُم.شیر دی بگوت: هِررری...و اینگونه بَ که لک لکان شهری میان، ساکن گردیَن!بعد دی یه زایشگاهی میان، به عنوانِ پِیک تولد یا همان دِلیوری نوزاد اُستخدام گِردی ایسه خودتان، درس اخلاقی این حکایته حدس بَزنین!
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
اصطلاحات طالقانی یک سُنجه وَلگی سر، نِشتی یَنَ... بدین معنا که دو نفر بر روی یک برگ سنجد نشسته اند. چون برگ سنجد خیلی باریک هست، در مورد افرادی به کار میره که خیلی با هم دوست هستند و هیچوقت از هم جدا نمیشن. تشبیه شده که این دو نفر، به قدری با هم الفت دارند که یک لحظه همدیگرو تنها نمیذارند. دقت بفرمایید که حتی جوز داری وَلگ هم گفته نشده که پهنه. کلاً به دوستانی گفته میشه که همیشه با هم هستند و به اصطلاح "کین به کین" و "دیم به دیم" دَرون.منو که یاد شومار و عروس میندازه! شما چطور؟ ✍ آقای حامد نجاری - گوران⚜️__________:::__________☆تهیه شده در گروه طالقانی درجی
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
کرسی پایه ی داستاناناین قسمت: لامپی کُرسیجاتان خالی طالقانی دِبی یَم و کرسی یی بیخ سه روز باخُتُم.... بَنِشته بی یَم که داستانهایی با محوریت کرسی یادوم کَت..... :)زمان قِدیم در تهران، ما کرسی بَنگَتیم که بیصحابه هیتر بَسوت. ای خاکانِی... چه خاک سر کنیم؟؟ عقل کار بِزی یَم و اتاق دوتا لامپ داشت و یکی از لامپانو واز کوردومو دَکوردوم کرسی بیخ تا گرم گِردیم. انصافاً خوب دی گرم کُرد. مایی اقبال بِزی یو مایی زُن مار، بیومی مایی خانه.- اِوها... چِبَ اتاق اِندی تاریکه؟ بگوتُم: لامپ بَسوتیه. جُرهَت نکوردوم اورو بَگوعَم. خلاصه کرسی یی بیخ بَنِشت و چایی بیوردیم باخورد و میوه دی باخورد و نیمیدانوم چو گِردی که یگهو لحاف کرسی کنار بَش و نور بیرون بِزی !مایی زُن مار یهو چهار چوشمی با تعجب نگاه کورد. بَگُتُم یا خدا.. خدا مایی عاقبت و خیر کنه الان هست که چهارتا لیچار بار کنه!لحاف رو کنار بِزی و با سر بِشی کرسی یی بیخ و چند ثانیه اون بیخ دَبَ و با موهای پریشان بیرون بیومی و بگت: خدایا آدومی عاقبتو خیر کن. همه یی سر و چاچشان رُشُنه، شما بیختان رو روشون کوردین؟صِغیران کدام غول، کرسی یی بیخ چراغ بِزیه که
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
شعری معروف که برخی ابیاتش مَثَل شده است:آنکس که بداند و بخواهد که بداندخود را به بلندای سعادت برساندآنکس که بداند و بداند که بدانداسب شرف از گنبد گردون بجهاندآنکس که بداند و نداند که بداندبا کوزه ی آب است ولی تشنه بماندآنکس که نداند و بداند که نداندلنگان خرک خویش به مقصد برساندآنکس که نداند و بخواهد که بداندجان و تن خود را ز جهالت برهاندآنکس که نداند و نداند که ندانددر جهل مرکب ابدالدهر بماندآنکس که نداند و نخواهد که بداندحیف است چنین جانوری زنده بماند✍️ شاعر: امیر فخرالدین محمود بن امیر یمینالدین طغرایی مستوفی بیهقی فریومدی، مشهور و متخلص به «ابن یمین»
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
قصه های محلی دختر و پسری با همدیگر نامزد بودند و می خواستند ازدواج کنند. روزی قرار می گذارند که بروند به طرف مزرعه بالای ده، کنار نهر آبی بنشینند و کمی با همدیگر صحبت کنند.اطراف نهر آب، پوشیده از بوته های بلند زرشک بود که شکوفه هایش باز شده و عطر و بوی خوش آن، همه جا را گرفته و فضا هم، بسیار زیبا و قشنگ بود.آنها مشغول صحبت بودند. از طرفی یکی از اهالی، الاغش را گم کرده بود و تقریبا کل ده و مزارع را گشته، خسته و نالان، کنار نهر آب آمد و در نزدیکی آنها نشست. مشتی از آب نهر برداشت و سر و صورت خود را می شست که یک دفعه صدایی شنید که یکی با صدای بلند می گوید:چه چشمهای زیبایی داری! من در چشمهای تو، نور زندگی می بینم! یک دنیا عشق در چشمان زیبای تو می بینم!همه آرزوهای خود را می بینم!و ....مرد خر گم کرده که در آن طرف بوته های زرشک، نشسته بود، با شنیدن آن صدا به خود آمد و رو به آنها کرد و گفت: من پدرم در آمد آنقدر دنبال خرم گشتم! تو رو به خدا یکی خوب نگاه کن، ببین خر مرا در آنجا میبینی یا نه!!! یک دفعه، آنها زدند زیر خنده بخند و هی بخند ◀️ متن از: خانم فاطمه پوررستگار
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
زن عمو جان تَعریف میکُرد:مُن و جاریه، هَمسن و سال بی یِیم. دوتا دوست و رفیق جانی. هر کی ما ر میدی، میگوت: مگه شما دو تا دَس خوآرین اَندی با همین؟!عاقبت همان طور دی گِردی. جاریه زودتر از مُن عروسی کُرد و مُن اویی دَس خوآر گِردی یَم. او دی چند ماه بعد که منی عروسی بَ، دَس خوآرُم گردی.مُن و جاریه با هم واره داشتیم. هر غروب که بعد دوشیدن مالان، میشیَم اوشانی خانه تا شیر ر یکی کنیم، میدی یَم کَله، یا تندورشان روشُنه و قُزانشان آن میان کِتی. هر شو، شام داشتُن، آن دی آبه گوشت یا قُرمه پِلوو یا کَشک آش. البت مُن هیچوقت قزانشانی میانه نگاه نمی کُردُم اما شومارشی گَپان دِ مَعلوم بَ چی شام داشتُن. مثلاً میگوت: جاریه بُدو آشه هَم بَزَن تَه نیگیره! یا تَشه جیر اُور پِلوو نَسوجه. یا شیرِ که سراَنجام بَرساندی، آن آبه گوشتی چاشنی ری دی اِضاف کُن.میدانین.. آن وقتان، اکثر مردمان، زندگی سخت و فقیرانه ای داشتُن. سال تا سال، رنگ پِلوو ر نمی دی یَن. آبه گوشت، اعیانی غذا محسوب میگردی و اِی ماهی یکی دو بار، شاید از هر ده تا خانه، یکیش آبه گوشت داشت. آش دی هر از گاهی، آن دی ویشتر تِلی آرد نه کَشک آش و دو آش. ر
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
ته بوته های کرفس رو که فرو کنید توی خاک،خاکش رو که مرطوب نگه دارید،یه هفته ای که روی گلدونتون کیسه پلاستیکی بکشید تا رطوبتش حفظ بشه،کم کم جوونه ها سر بلند میکنن و بهتون چشمک میزنن.بعد هردفعه که سالاد درست میکنید چندتا برگ از گلدون تون بچینید و ریز کنید تو سالادتون و حظش رو ببرید.چغندر، از اینم راحت تره. حتی تو یخچال جوونه میزنه.به سادگی با همین یه چیز کوچیک، خوش میشه حالتون،خوش آب و رنگ میشه دور و برتون،ولو به قدر پنج سانت، یا به قدر شعاع دور خودتون. یه وقتهایی فکر میکنم میشه با هیچی هم یه کمی خوش گذروند، فقط کافیه بلد باشیم...✍& عکس و متن: بانو زهرا جلال#بینا_بهاری_بو_میا
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
بفرمایین مایی ظهر جمعه ی والک پلو با کوکو
بعلی چی فکر کوردی یِین
ما زمستانان دی والک داریم
بهار، وهمنی بیخ د درمیا
یکراست میشو فیریزری میان تا وقت باخوردنش گرده
عکس: خانم مریم رسولی
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
کرسی پایه ی داستاناناین قسمت: هنران نهفته ی اهل و عیال دایی جان!پیشاپیش از برخی واژگان که در متن زیر آمده، از محضر عزیزان، عذرخواهی مینیم. اوایل بُهار بَ، دایی با اهل و عیالش بیامی بیَن طالقان عید دیدنی، مون دی کو همیشه خدا، گت آقامی خانه پُلاس بی یَم. اینم بگوم که زن دایی، غریبه بَ و خیلی با فامیل، بُر نمی خورد. دُترش دی خودشی پِی بِشی بَ. بعد چند روز دایی وَگردی کارشی سر ولی زُن و وَچه اش همانجه بماندون، به شان خوش بگذشتی بَ.اصلاً چبه خوش نگذره؟طفلک گته ننه، صبح پا میستا، بهترین صبحانه با تازه نان و شیر و قیماق و محلی کره و پندیر میورد. بعد باخوردونشان جمع میکورد، میبرد میشورد و ناهاره دوروست میکورد.بعد ناهار، همه میخوتون کرسی یی بیخ (هوا سرد بَ و هنوز کرسی داشتون) او ظرفانه میشورد و شامه تدارک میدا.خلاصه این وضع تا یک هفته ادامه داشت و زن دایی دی اصلون به روی مبارک نمیورد که گته ننه ر کمک کنه و همانجور تیریپ میهمان داشت و هیچ، جاش د توکان نمیخورد.ننه، صبور بَ ولی گته آقا دیگه طاقت نیورد و یه روز ننه ر بگوت: ایمروز عروس باس غذا بَپُچه و ظرفانه بشوره، تو استراحت کن.گته ننه بگوت نه گن
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
قَلُمُتَ دَس گیراز هر چی که «خوبی» به حساب میا، بِنویساز زندگی، از عشق، از امیدواری...اصلاً از هر چی که این زمینی سَر، قشنگ به نظر میرسه، بنویس!از گل رُز که شمای خانه ای جلو، بُکاشته، عطرش کلِّ محل، پخش گِردی بنویس.از دل اون عاشقی بنویس که معشوقشیب بی تابی مینه.از اون غنچه هایی که دلشان کُچیک هسته، کم کَمَک، دَرَه وقت بازگردیَنشان میرسه، بنویس.از اون غروبی بنویس که گاه وقتی آسمان مثل خون سُرخه.از لبخند بنویس.و از اون نگاهی که با یه دنیایی از عشق، به تمام جهان نگاه مینه...آها عزیزجان، قَلُمُتَ دَس گیر و بنویس:این زندگی با تمام تلخی هایی که داره، بازم شُرینه...✍ سیدمصطفی افتخاری - پراچان
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
بُدا این بزه بدوشُم،
بیام شمایی بَ از گله داری گپ بزنُم...
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
1⃣ برگردان طالقانی زُمُستان بَ که یه غریبه مردُک بیومی دهی میان و کولاک و وَرفی میان، جا و مکانی پی میگردی. مردُم دی چون نمیشناختنش، زیاد میل نُداشتُن او ر خانه شان راه هادیَن. یگهو بِدی یه خانه ای میان، شُلُغه و زیاد رفت و آمد دَره. پیش بَش و سوال کُرد: اینجه چه خبره؟یکی بگوت: کدخدایی زُن دره فارغ میبو، اما سه روزه پیچ و تاب میخوره و درد میکَشه اما وچه دنیا نمیا. یکی بَگوته او ر طلسم کُردیَن و ما دی در به در پی یه دعانویس میگردیم تا اوییب دعا هادیه اما هیشکی پیدا نمیبو.مردُک زرنگ بَ. تا اینه رو بشنواُست بگوت: خا دیگه دعانویسی پی نگردین، خدا شماییب برسانده، مُن بلدُم، صد جور بَلکَم ویشتر، هُزار جور دعا میدانُم!خلاصه که اهل خانه او ر با عُزت و احترام، بَبُردُن خانه ای میان و خرش دی دبستان طِوله ای میان و کاه و جو بریتُن پیشش و مردُک و دی ببردُن بالای خانه، بیخ گرمِ کرسی و آب و چایی و چاشت بیوردُن. او دی یه دل سیر باخورد و گرم دَکَت و دَبه چُشمانُش سِنگین گرده که اوییب یه کاغُذ و قلم بیوردُن و بگوتُن: ایسه بسم الله.. دعاته بِن ویس که زُنُک بَمُرد درد د. او دی کاغُذه بیگیت و اونی سر بِنو
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
صبح زیبا آمد و چشم شقایق باز شدلاله زلف سرکشش را شانه کرد و ناز شدبوی صبح و زندگی، شوری چنین برپا نمودگفت عارف یارب و با بلبلان هم ساز شدسلامصبح بخیر یاران جان
تنورِ دلت که گرم باشد نانِ مهربانی اش را می خوریهرچه دلت گرمتر مهربانی ات بیشتر و روزگارت آبادتر...
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
کرسی پایه ی داستاناناین قسمت: ملیحه در چاله کرسیگَته ننه تَهریف میکُورد، آن قِدیمان، میانِ یکی از اتاقانِ خانه، چاله کرسی دُرُست میکوردُن تا زُمستانان، اونِی میان، تَش کُنُن و سَرش، کرسی بِنگَـنُن.یه شو، همه یِ اهل خانه، که دوازده سیزده نفر بیَن، کرسی یی بیخ میخوسُن و صبح که پامیَستُن، یکیشان کم بیه!ننه وَچانشه میشمُره، مِینه کیشکین دُترش دِنی.. خلاصه شُرو مینه خودشه بَتکاندُن و شول شیوَن کُردُن که یالُم دستُم دِ بَش...آخه میدانین، خدا دور کنه، سابقه داشت، کیچیک یالُکان، بَکتی بیَن این چاله کرسی یی میان و دَس و بال و پَر و پاهانشان جُزِلاغ گِردی بَ.خلاصه که ننه شول میکُورد و ما دی او ر دوره کورده بی یِیم تا خدابیامرز نَنآقا بیومی بگوت: زُن... وَسه چُبَه داد قال مینی و خودته صَدمه میزنی، اگه یالُت بَکتی بَ چاله کرسی یی میان، ایسه الان جُزه بو میامه... ولی هیچ بَر و بو دِنی!خلاصه ننه با این گپ ننآقا یه کم آرام بیگیت و بگوت: پَ کُجیه این صغیر ننه بَمُرد؟ننآقا ما رجمع کورد و همگی بسیج گردی یِیم، پیِ ملیحه!تمام دَگ دوجانه سَرَک بکشی یِیم... یِگهو ننآقا که بیخ کرسی بَنشتی بَ و همانجا دِ (ست
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
خجیرخَربِزه شغالی نَصیب میبو:Khojira kharboza shoghali nasib miboیعنی خربزه رسیده نصیب شغال می شود. کنایه از اینکه چیز خوبی نصیب کسی شده که لیاقتش را نداشته است.با سپاس از آقای علی صفاری - زیدشت
با درجی، طالقانی گپ بَزنیم.
Telegram.me/taleghanidarji
برچسب:
نویسنده: حامد مهدوی
صفحه بندی
آرشیو مطالب
- آذر 1402
- آبان 1402
- مهر 1402
- مرداد 1402
- تير 1402
- خرداد 1402
- ارديبهشت 1402
- فروردين 1402
- مهر 1401
- خرداد 1401
- ارديبهشت 1401
- اسفند 1401
- بهمن 1401
- آذر 1399
- خرداد 1399
- دی 1399
- آذر 1398
- آبان 1398
- ارديبهشت 1398
- اسفند 1398
- دی 1398
- آبان 1397
- ارديبهشت 1397
- آذر 1396
- آبان 1396
- مهر 1396
- شهريور 1396
- مرداد 1396
- تير 1396
- خرداد 1396
- ارديبهشت 1396
- فروردين 1396
- بهمن 1396
- دی 1396
- آبان 1395
- مهر 1395
- اسفند 1395
- دی 1395